Ali B(edtime story)


Papa kwam vroeger veel op televisie. Papa was best wel beroemd. Zo beroemd dat papa een beetje naast zijn schoenen is gaan lopen. Papa ging drinken en drugs gebruiken. Wat vinden jullie daarvan kinderen? Stom he? Ja jongens, heel goed, drugs gebruiken is stom.

Maar papa deed meer. Zo heeft papa zijn piemel in het spleetje van een meisje gestoken. Heel hard. Dat wilde het meisje niet. Maar dat maakte papa niks uit. Papa was tenslotte beroemd en kwam op televisie. Dus dan werd papa boos en duwde zijn piemel nog harder naar binnen totdat ze héél hard begon te huilen als papa onder het zweet met zijn vette krullen in het gezicht van dat meisje lag te hijgen.

Dat heeft papa een paar keer gedaan. Er was zelfs een meisje waar papa zijn piemel in heeft gestopt dat vroeg of ik dat vaker deed en of ik niet bang was dat ze er achter zouden komen. ‘Er is toch niemand die dat gelooft’, zei papa toen. En daarna heeft papa zijn piemel nog een keer hard naar binnen geduwd.

Maar toen kwam er een meneer met heel veel nagellak op. Wat vinden jullie daarvan, van een meneer met nagellak op zijn vingers? Ja, dat vindt papa ook een beetje gek. Die meneer had gesproken met de meisjes waar papa zijn piemel in had gestoken terwijl ze dat niet wilden. En dat heeft die meneer op Youtube uitgezonden. Daar keken meer mensen naar dan naar Enzo Knol. Veel he!?

Goed, nu willen een paar mensen aan de rechter uitleggen dat papa dit allemaal echt heeft gedaan en dat het niet verzonnen is. Misschien moet papa wel de gevangenis in. Maar tot die tijd wil papa meer aandacht aan jullie geven. Lief toch, van papa?

Nou rakkers, lekker slapen voor nu. En morgen gezond weer op.
Dikke kus!



Sanne met panne

Ik begrijp dat Sanne Walvis de Vies gisteren weer een podium kreeg bij #ditisM. Over Corona, lockdowns of het opheffen er van. Iedereen, voor of tegen, probeert er het beste van te maken en stroopt met tegenzin de mouwen weer op. Behalve Sanne, die zit op een betere versie van zichzelf te wachten om haar te redden. Droevig.

Want wat heeft Sanne nu effectief gedaan behalve janken over zichzelf? Niks. Nee wacht, dat is niet waar. Haar daad van verzet was een paar uur voor opheffen van de lockdown kappers op muziek laten knippen. Dat was haar steen op aarde die ze wist te verleggen.

En ergens zijn die reflexen ook wel schattig. Het ongemakkelijke uitstapje naar The Roast van WeetIkVeelWie. Dat was zwemmen in ander water. Het ongemak spatte er van af. Sanne heeft het aanpassingsvermogen van nul komma zwembad.

Stop een kikker in een pan met heet water en hij springt er uit. Maar zet je een pan met koud water en de kikker op het vuur, dan blijft de kikker zitten en door de langzame verandering van temperatuur wordt de kikker langzaam gekookt en sterft. Dat is Sanne.

En in die donkere schaduw van je carrière mag je nog even janken bij non valeur Margriet waarbij ze in feite heel hard tegen zichzelf schreeuwt wat ze allemaal niet heeft gedaan en dat verpakt in een goedkoop cellofaantje van betrokkenheid naar de cultuursector.

Maat laten we haar vooral daarom herinneren en niet de kleinkunst die ze achterlaat. Want het het enige dat ze in het collectieve geheugen nalaat is de persiflage van een zure Beatrix bij Kopspijkers. En dat was method acting.

Uitgeschuurd

Oog op de bal houden. Als er gescoord kan worden in de media staat FC Bubbelbad vooraan. Of het nu een advertentie tegen GeenStijl is, of de castingviezerik, of nu dit weer. Is de waan van de dag seksueel gerelateerd dan staan haar pronte borstjes en haar hese kinderstemmetje voor aan.

Want la Schuurman heeft hinderlijk veel last van het Paay-effect; de media niet meer weten te halen met je vakgebied, wat dat ook moge zijn. Dan rest enkel nog het scoren met huwelijk, het bubbelbad, de scheiding, het medicijngebruik, het volgende huwelijk, nog een kind. Weer een scheiding.

Als je niet meer gevraagd wordt voor je reguliere werkzaamheden (want dat powned avontuurtje was natuurlijk een hilarisch debacle) en je hang naar aandacht moet gevoed blijven, dan lift je maar mee op de waan van de dag. En helemaal als dat in je eigen seksueel getinte straatje past.

Moeten we Katja dan nawijzen en uitlachen? Neen. Maar misschien is het wijs om haar niet meer helemaal voor vol aan te zien. Wellicht een beetje medelijden te hebben zelfs. Net als met Arie Boomsma, zelfde laken een pak. De ongevaarlijke dorpsgek.

De gloriejaren zitten er op. De dappere strijd tegen de vergankelijkheid wordt rap verloren. Verzet is zinloos. Vanaf hier is het alleen maar bergafwaarts. En dat te accepteren is nogal wat als je bevredigt wordt door de spotlight.

Dus ik stel voor om een beetje te lachen om Katja Schuurman, om haar virtueel een aai over het bolletje te geven en iets van medelijden te koesteren. Want ook zij weet stiekem heus wel dat ze in de herfst van haar bestaan terecht is gekomen. En dat is voor niemand leuk.

BOOS, de recensie

Tim Hofman, de één beticht hem van een Jezus-complex, de ander vindt hem een held. Persoonlijk vond ik hem in deze uitzending een maatje (of twee) te klein. Enkel kudos voor het verzamelen van de bewijslast, maar bij de ondervraging liet hij niet alleen steken vallen door John de Mol werkelijk álle ruimte te geven om leeg te lopen, op het moment dat hij een vraag genuanceerd wilde stellen werd hij door de verdachte bruut onderbroken met de opdracht om hem, het leidend voorwerp uit te laten spreken.

Tim was duidelijk geïntimideerd waarbij zijn ademen zelfs hoorbaar werd in de studio. Het omslagpunt waar de verdachte ironisch genoeg verwerd tot het roofdier werd in close-up door te camera vastgelegd toen John de Mol bekertje met het BNN-VARA logo naar zich toedraaide waardoor het uit het zicht van de kijker verdween en het een Talpa show werd. Maar wel eentje die voor het oplettende oog beter voorbereid had moeten worden. Want ook John liet wat steekjes vallen.

Waar zus Linda in haar statement er letterlijk één zin over de slachtoffers uit wist te persen en het verder enkel de ikke, ikke, ikke show werd, deed broer John iets beter zijn best. Hij vergat daarbij één ding; emotie. Of het veinzen daarvan.

Het lukte hem tijdens het schoonvegen van zijn straatje meer dan eens om het wél over de slachtoffers te hebben, maar vrij van enige innemendheid, van enige empathie of betrokkenheid. Het was de CEO die in een iets te gemakkelijke houding een show analyseerde en daarbij de drawbacks en hinderpaaltjes benoemde waar de volgende keer ten faveure van de show de aandachtspunten moesten komen te liggen. Vrij van enige emotie. Lammetje Hofman slikte het voor zoete koek.

Heeft John de Mol van dit hele voorval dan niks geleerd? Jawel, dat hij de volgende keer zijn show, zijn format beter dicht moet tikken om dit soort zaken te voorkomen.

En de slachtoffers?
Ach, collateral damage. Immers, the show must go on.

Landgenoten….

Wij, pluralis majestatis, hebben nul behoefte om het risico te lopen dat één of andere gore doorgesnoven stinkhippie ons erfstuk kapot maakt. Leuk en aardig dat het voor Volk en Vaderland zou zijn, maar onder de streep is het gewoon geld, paupers.

Groetjes, ^WA
Houzé!

Panoramix Beelen

Hadden we eerst die Geschwister Lexmond oftewel de maanzusje die het smeerselclubje Rituals voor hun karretje hadden gespannen met onversneden lulkoek over zogenaamde geneeskrachtige stenen die groot werden ingekocht bij een aan AliExpress gelieerde groothandelgrot. Nu worden we geplaagd door Panoramix Beelen en zijn kruidenmix.

Het leek Giel Beelen namelijk een poppig idee om met een kruidenmix op de markt te komen. Na onderzoek bleek echter dat het goedje tot hallucinaties en verlamming kan leiden. – Verlamd raken door Giel Beelen gun je hooguit wat Guantánamo Bay terroristen toe, maar verder niemand.

Kijk, een Arie Boomsma maakt er tenminste nog werk van. Die gaat als het debiele retardbroertje van Wim Hof in ijskoud water zitten om vervolgens met twee dumbells te herrijzen om zijn tanende verdienmodel een lullige boost te geven. Supersneu natuurlijk. Maar hij doet tenminste wél iets.

Dit in tegenstelling tot de Lexmond Ladies en Giel Beelen die op hun luie gat zitten als verdienmodel hadden. Lieke die we allemaal kennen van twee nietjes in de tietjes en Giel Beelen van twee plaatjes aan elkaar lullen en je laten pijpen door een hoer in de radiostudio.

Als dat je talenten zijn dan is het niet heel vreemd dat je in pandemische tijden node een nieuw verdienmodel nodig hebt. Je moet toch wat als niemand meer weet in welke soap je speelde of in welk Playboy nummer je stond. Of wanneer je bent verdwenen naar de stoffige archieven van een medium dat uit het pleistoceen komt en terminaler is dan de carrière van Marco Borsato. Die op zijn beurt dan wel weer binnen is.

So You Think You Can Die

Dit is wat ik tegen heb op Over Mijn Lijk: een Q&A met nabestaanden. Echt!? Mensen die nog in een achtbaan van emoties zitten en op voorhand echt niet weten wat ze er straks van zullen vinden. Dat en ik heb echt een enorme grafhekel aan de producent, Bert van Leeuwen.

De OML’ers ook. So You Think You Can OML. Ook zoiets. Ik vind het jongleren met de dood verpakt in een cellofaantje van betrokkenheid.

Oeps, daar valt een kegel… waarop de assistent een nieuwe kegel naar de jongleur gooit.

En ik geloof écht dat het met de grootst mogelijke integriteit wordt gemaakt. Daar twijfel ik geen seconde aan. Maar ‘de grootst mogelijke integriteit’ is iig in mijn boekje geen vrijbriefje om er maar een marketingbegrip van te maken en de show uit te breiden a la Moltalk.

Maak je er een docu over, soit. Dan is het informatief en heeft het een meerwaarde. Nu is het al seizoen zoveel waarbij het letterlijk verworden is tot een afvalrace. En dat geeft een vieze smaak in de mond.

Over Mijn Lijk is het Serious Request van weleer. Het middel is groter geworden dan het beoogde doel. En dan moet je stoppen.

Dumbell Arie

Ik denk dat Arie Boomsma de metafoor gewoon écht niet ziet. Dat hij zó vol van zichzelf is dat hij volledig mist dat hij de ultieme Narcissus is om te verdrinken in zijn eigen spiegelbeeld… Schitterend ongeluk, nietwaar?

Toch vind ik dat mensen als Arie de wereld kleur geven. Net als dat ik vind dat kleuters de wereld kleur geven. Het is het magisch denken zonder het vermogen tot zelfreflectie.

Doe een kleuter een supermanpakje aan en hij wordt Superman. Laat Arie gratuit een cliché bazelen en hij voelt zich een wijsgeer om daarna met twee dumbells uit het water te komen. Super triest, maar daardoor schattig.

En moet je dat zeggen tegen Arie? Zijn ego is het supermanpakje van de kleuter. Moet je dat kwetsen? Moet je dat pakje aan flarden willen scheuren? Ik denk van niet.

Maar ik kan er wel enig genot uit scheppen dat Arie met dit soort filmpjes zijn ik-je toont. 

Dat van een kleuter.